Jeugdzorg: kampioen verkeerde kinderen weghalen

Sophia Vassiliou (Columniste/Blogger Fortem.NU)

Veilig Thuis heeft een arsenaal aan werkregels, dat met de nogal fantasieloze naam ‘Handelingsprotocol’ wordt aangeduid. De Raad voor de Kinderbescherming heeft iets dergelijks, dat de eveneens tot gapens toe saaie naam ‘Kwaliteitskader’ draagt. Van een organisatie die van kinderen zegt te houden, zou je toch minstens verwerken dat zo’n ding het Pokémonboek of het Ballonnenboek zou heten, maar niks daarvan. In beide boekjes staat overduidelijk te lezen dat zij zich beslist níet met gezinnen mogen bemoeien, waar géén geweld en géén kindermishandeling is. Ze moeten in zo’n geval gelijk alle dossiers sluiten én wissen, is een wijsheid die in die boekjes te vinden is.

Zouden zij zich aan deze door het Ministerie van inmiddels Veiligheid & Justitie opgestelde regels houden, dan zou ons land een fotomodelslank en perfect werkend Jeugdzorg kennen. Aangezien steeds meer mensen echter aan den lijve ondervinden dat dát wel érg ver van de waarheid verwijderd is, kunnen we concluderen dat er wel het een en ander scheelt aan dat rode boekje van Mao van Jeugdzorg. Zich er níet aan houden, is schier onmogelijk en daarom hebben zij de term ‘kindermishandeling’ maar opgerekt.

Schrik en huiver nu: Jeugdzorg vindt dat ouders, die even een moeilijke periode doormaken – bijvoorbeeld echtscheiding of ziekte in de familie – hun kinderen standaard verwaarlozen. Bij iedere echtscheiding waar kinderen bij betrokken zijn, zit er een zogenaamde zittingsvertegenwoordiger (door mij in het kader van kindvriendelijkheid ‘zittingsgast’ gedoopt) van de Kinderbescherming in de rechtszaal. Is er maar éven wat onenigheid tijdens de rechtszitting, dan staat Veilig Thuis – de schifter van Jeugdzorg – binnen de kortste keren op de stoep in een harde poging om de kinderen ‘éven uit huis te plaatsen, zodat de ouders rustig door hun scheiding heen kunnen komen’. Om hun een jaar later te melden dat ‘hun kinderen gewend zijn in het vijfde pleeggezin en niet meer teruggeplaatst zullen worden’. Dit is niet overdreven en is mij door henzelf bevestigd. Zittingsvertegenwoordiger is een beroep bij de Kinderbescherming. Ik ben in persoon, maar ook op LinkedIn mensen tegengekomen, die die functie bekleden. Ik ben nog niet klaar…

Jeugdzorg vindt namelijk óók dat ouders, die hun kinderen goed verzorgen en die betrokken zijn bij school en clubjes enzovoort, hun kinderen mishandelen! Vooral wanneer ze hun kinderen steunen om tegen pestkoppen op te kunnen, zijn ze onmiddellijk in het vizier van Jeugdzorg. Kindermishandeling is niet alleen verwaarlozing, zo hebben meerdere jeugdwerkers van zowel Veilig Thuis als de Kinderbescherming me uitgelegd, maar ook overbezorgdheid. Nu ken ik wel van die ouders die iedere stap die hun kroost zet, achternalopen en die hun kinderen geen millimeter ruimte geven om zich te ontwikkelen. “Nee, Jantje kan niet spelen vandaag hoor! Vandaag is géén speeldag”. Of als hun kind zelf anderen pest, naar de juf gaan en bij hoog en laag beweren dat hun kind juist gepest wórdt door anderen, daarbij namen noemend van slachtoffertjes van hun kind. Je kent ze, die ouders! Dat weet ik zeker.

Toch heeft dát soort ouders nooit Jeugdzorg in hun zog. In mijn vorige woonplaats had ik behoorlijk wat kennissen, die niet bepaald goed voor hun kinderen zorgden en best wat hulp konden gebruiken. Een paar gezinnen lieten hun kinderen als kleutertjes al nogal zware huishoudelijke taken uitvoeren. Ze moesten zelf op 6-jarige leeftijd al hun lunch inpakken, want hun ouders hadden het toch zó druk met slapen en werkeloos zijn. De leerkrachten lieten me vaak zien dat die kindertjes dan één boterhammetje bij zich hadden en één pakje drinken voor de hele dag. Op oudergesprekken verschenen ze niet en de kinderen halen of brengen was er ook niet bij. Toen mijn ex één keer onze zoon niet ophaalde en mij daar de schuld van gaf – zonder mij in te lichten uiteraard – schakelde één van die leerkrachten onmiddellijk Veilig Thuis in met een boekwerk vol leugens over mij. Maar die andere mensen konden maar gewoon doorgaan met het verwaarlozen van hun kinderen.

Ik ken legio’s van dit soort gezinnen, waar een ontzettend barse en strenge vader is, die de wind eronder houdt alsof het een legereenheid is. Of waar de moeder alleen maar met haar carrière bezig is en geen tijd over heeft voor haar gezin. Waar de moeder huisvrouw is, maar alleen maar zit te gamen of te facebooken, terwijl het huis vervuilt, de kinderen wildgroeien en alles in het honderd loopt. Gezinnen waar dagelijks slaande bonje is, maar waar nooit Jeugdzorg op bezoek komt.

Ook ingeval van gescheiden ouders heeft Jeugdzorg er een speciale neus voor om de dwarsliggende en slechte ouder van de twee door dik en dun te steunen, terwijl de goede van de twee de grond in wordt geschreven en de kinderen steeds verder kwijtraakt. Honderden zulke gevallen heb ik mogen leren kennen, waarvan wijzelf slechts één voorbeeld zijn. Het is zó simpel om direct met één oogopslag al te zien wie de serieuze ouder is en wie er aan het dwarsliggen is! Toch is Jeugdzorg totaal blind voor de waarheid. Ik ken gezinnen, waar kinderen verplicht hun bewezen mishandelende vader of moeder móéten blijven zien, zonder toezicht nog wel. Vaak moeten ze er met het mes op de keel iedere 2 weken een weekend heen en in de vakanties een lange tijd. Als ze daar ziek van worden, krijgt de goede ouder de schuld en worden de kinderen zonder pardon bij hem of haar weggehaald.

Dat zijn erge gevallen, waardoor ouders én kinderen zwaar getraumatiseerd raken! Er is wetenschappelijk onderzoek gedaan in de Verenigde Staten, waaruit gebleken is dat er definitieve wijzigingen in het DNA (kunnen) optreden bij kinderen, die uit huis geplaatst worden of anderszins geen steun en liefde van ouders ontvangen. Die wijzigingen kunnen tientallen jaren later zelfs nog voor ernstige ziektes zorgen aan allerlei organen in het lichaam. Nee, niet alleen psychische schade! Juist ook lichamelijke en dat verhaal klopt exact met wat ik in mijn praktijk voor genezing al jaren geleden hebt ontdekt, door patiënten te observeren en hun klachten te vergelijken met die van anderen.

Op de website van de Kinderbescherming staat met koeieletters te lezen dat zij er álles aan moeten doen van het Ministerie van Veiligheid en Justitie om de waarheid te vinden tijdens hun onderzoeken. Ik schrijf een volgende keer nog wat duidelijker over wat zij als ‘onderzoek’ zien en licht daarbij alvast een tipje van de sluier op: dat is níet wat u en ik onder onderzoek verstaan!

—Deze blog is geschreven door: Sophia Vassiliou—
— Twitter: @sophyvass —
—Facebook: Sophia Vassiliou —
— Website: SophiaVassiliou.nl —

GEZOCHT: BEN JIJ ONZE NIEUW (ZORG)BLOGGER/COLUMNIST? NEEM HIER EEN KIJKJE EN REAGEER!

drs. Sophia Vassiliou is genezer, adviseur Jeugdzorg en coach bij Vassiliou Empowerment. Voor Fortem beschrijft zij uiterst discreet en niet tot personen herleidbare situaties uit haar dagelijkse en praktijkleven, waarbij Jeugdzorg in het leven van gezinnen verschijnt.

Heeft u een opmerkingen of aanvullingen op dit bericht? Mail dan naar info@Fortem.NU of reageer in het Fortem.NU Forum. Je kunt ook op onze website online reageren via DISQUS met Google+Facebook & Twitter.

Volg & LIKE ons!