Even voorstellen: Mijn naam is Yoni van Ekkendonk

Mijn naam is Yoni van Ekkendonk, 26 jaar en ik leef met een beperking. Ik heb autisme, een licht verstandelijke beperking, Nld, en een zeldzame nieuwe diagnose namelijk: 17q12 deletie syndroom. Ik ben een blog begonnen om het taboe te doorbreken over gehandicapt zijn. Ik wil als ervaringsdeskundige andere helpen die in een soortgelijke situatie zitten.

Ik heb in het verleden een bekend blog gehad waarin ik persoonlijke dingen deelde. Ik had een half miljoen volgers, maar in een chaotische bui besloot ik ermee te stoppen. Achteraf kreeg ik heel erg veel spijt. Ik ben nu weer opnieuw begonnen met bloggen maar ik merk dat het moeilijk is om mijn bereik te vergroten. Ik heb al een heel leven gehad vol tegenslagen en verdriet. Ik heb autisme en een licht verstandelijke beperking. Een onzichtbare beperking is heel lastig. Ik ben mijn hele leven al overvraagd door mijn omgeving. Je ziet niks aan de buitenkant, dus denken ze altijd dat er niks aan de hand is.

11 jaar was ik, toen ik vastliep op school. Een klein meisje die op jonge leeftijd al erg veel angsten had op school. Ik durfde het schoolplein niet meer op, en sloot me op in de WC. Waarom? Tja, ik werd nooit gepest, had veel vriendjes en vriendinnetjes, maar toch werd ik erg bang. Ze dachten toen dat ik psychisch niet in orde was en ik raakte depressief.

Van een vrolijk sociaal kind veranderde ik in een heel bang en kwetsbaar meisje. Ik was erg jong, en belande in een gesloten afdeling op Herlaarhof in Vught. Een wereld waar jij je als ‘gewoon’ mens niks bij kunt voorstellen. Ze hebben nooit geweten dat ik dus licht verstandelijk gehandicapt was en ik kreeg altijd te horen dat ik mezelf aanstelde en dat ik gewoon een luie puber was die er met de spreekwoordelijke pet naar gooide. Ik mankeerde wel degelijk iets, maar doordat ik een vlotte babbel had en een erg grote woordenschat dachten ze nooit dat ik verstandelijk gehandicapt zou zijn.

Ik heb helaas de hulp die ik nodig had pas erg laat gekregen. Op mijn 18e werd ik pas gediagnosticeerd met een licht verstandelijke beperking en toen kreeg ik pas allemaal excuses van mensen dat ik gewoon bepaalde dingen echt niet kon of begreep. En toen pas geloofde ze me eindelijk en kreeg ik eindelijk de hulp die ik nodig had.

Ik heb ook een vorm van autisme en het leven valt me heel erg zwaar. Ik ben erg verdrietig en heb moeite mezelf te accepteren. Ik woon nu in een groep maar ik kom met kleine stapjes vooruit naar een eigen appartement. Want dat is mijn grote droom en die moet ik vasthouden anders word ik gek. Ooit hoop ik trots op mezelf te kunnen zijn en blij te zijn met de doelen die ik bereikt heb. Ik heb mijn hele leven altijd een stukje hulp nodig met mijn zelfstandigheid maar dat vind ik niet erg. Ik ga met kleine stapjes vooruit en soms ga ik ook weer een hele grote stap achteruit.

[Screenshot van de weblog van Yoni]

Het leven gaat met vallen en opstaan met een traan en met een lach. Ik moet mijn zelfvertrouwen zien vast te houden en van mezelf leren houden want ooit hoop ik een fijn en gelukkig leven te krijgen met mijn lieve vrienden en familie. Ik moet met mijn agressie om leren gaan en voortaan niet meer zo snel boos te worden ook al is dat heel erg lastig voor mij.

Ik ben al vanaf toen ik een klein meisje was gek op schrijven! Ik maakte toen ik jong was al eigen zelfgeschreven verhaaltjes en vond het fijn om te schrijven. Een eigen blog leek me daarom een mooie mogelijkheid, om mijn gevoelens van me te kunnen afschrijven. Tot de volgende keer! -X- Yoni

—Deze blog is geschreven door: Yoni van Ekkendonk
—Bezoek haar weblog en volg haar ook via Fortem.NU—
—Twitter:  xMisskwebbeldonkx @yoni67206286

GEZOCHT: Ben jij onze nieuw (zorg)blogger/columnist? Neem HIER een kijkje en reageer!

Dit artikel is al zo vaak bekeken...1410keer

Volg & LIKE ons!