Zomaar een onderzoek van Jeugdzorg

Nu kan ik vanuit de ervaringen van een heleboel mensen schrijven, die ik op een heleboel manieren ontmoet en die Jeugdzorg ook kennen. Toch begin ik het liefst bij onszelf. Het werk dat Jeugdzorg verricht, is voor iedereen zo ongeveer van hetzelfde prutniveau en je zult er zeker iets van herkennen, lijkt me. Daarom vandaag een herinnering uit eigen keuken.

1 mei 2004, uur of 4 in de middag – De bel gaat. Voor de deur staat een oude vrouw met paarsgeverfd haar, die zich voorstelt als medewerkster van AMK. Mijn toenmalige man, die na een jaar hier nog nauwelijks Nederlands sprak, wist niet wat hij moest zeggen en riep mij erbij. Ik wist het ook niet. Iets met kindermishandeling en ze wilde binnenkomen. Grieken zijn gastvrij, dus kom maar binnen dan. ‘Wil je koffie? Ja straks graag thee’. Amper binnen begon ze een slap verhaal over een anonieme melding dat mijn man mijn oudste zoon zogenaamd zou slaan.

Ze keek onze slaapkamer binnen, waar wij toentertijd met ons vieren sliepen. Mijn oudste zoon was bang ‘s nachts en sliep even een tijdje bij mij. De jongste was pasgeboren en sliep uiteraard ook bij ons. “Incest!”, riep het mens in mijn verbijsterde gezicht. “En als je dan als man en vrouw samen wilt zijn, waar doe je dat dan?”, vroeg ze onbeschoft. Ik liet haar mijn nog nazwangerende buik zien; onze baby was net een maand oud en zover was het nog lang niet. O ja.

We lieten haar de kamer van de oudste zien, die hij niet in gebruik had. Mijn man had daar zijn sportspullen neergezet, waar ik niet blij mee was. Op dat moment wilde hij alleen in de woonkamer spelen, maar je wist nooit op welk moment hij zijn kamer wel weer graag terug wilde. De vrouw liet duidelijk merken dat ze maar raar vond allemaal en ik gaf repliek door te zeggen dat die paar sporttassen binnen 10 seconden de kamer weer uit waren, als mijn zoon zijn kamer weer wilde. Ze hoefde niet te weten dat ik het ook stom vond en had haar neus al veel te ver in onze privé-sfeer gestoken naar mijn zin.

Ze ging in de woonkamer zitten, kreeg een kop thee en begon met míj te praten, terwijl ze voor mijn man was gekomen. Ze wilde het daar niet over hebben, waardoor ik het idee kreeg dat het verhaal over mijn oudste zoon een smoes was geweest om binnen te komen. Mijn man was zeker niet aardig voor mijn oudste, hoewel het onze afspraak was geweest dat hij hem zou adopteren. Mede daarom zijn we een paar jaar na dit incident gescheiden. Maar geweld gebruikte hij bij mijn weten niet. Waar wél geweld tegen mijn zoon gebruikt werd, dat was op school. Daar werd hij dagelijks op leven en dood gepest, geslagen en geschopt door een paar verschrikkelijke pestjongens én door zijn leerkrachten.

Ik kreeg hem met geen mogelijkheid van die school af, maar toen wist ik nog niet dat dat kwam doordat er heel erge roddels over ons werden verkocht. Over mijn zoon, die de beste leerling uit de klas was en een schat van een jongen, werd verteld dat hij zogenaamd maar moeilijk kon meekomen met de les. Op de Vrije School hielden ze geen cijfers bij, dus dat was gemakkelijk gedaan. Ze hadden hem letterlijk vier keer achter mijn rug om en zonder mijn toestemming getest op stoornissen, maar hij had gewoon niets. Moeders was zelf eerstegraads lerares, maar niet op de basisschool en moest haar klep dichthouden. Ze discrimineerden ons ook vanwege mijn tweetalige opvoeding. Zo was de sfeer waarin wij moesten leven na onze verhuizing naar Wageningen. Geen enkele grond was er voor de roddels. Het kan niets anders dan jaloezie geweest zijn.

Over mij roddelden ze dat ik maar liefst psychisch gestoord zou zijn. De ene keer had ik zogenaamd ADHD, dan was ik weer autistisch en ik had allerlei nader te definiëren persoonlijkheidsstoornissen volgens de roddelaars. En dat was inmiddels de hele schoolkliek, beginnend bij de leerplicht en eindigend bij onze in de modder meegezogen huisarts. Alleen kwam het maar nooit van dat nader definiëren. Waarschijnlijk omdat iedereen die mij ziet of spreekt, gelijk weet dat het in mijn bovenkamer uitstekend verloopt. Daar heb je geen psychiater voor nodig. Maar dan moesten ze stoppen met ons treiteren en kennelijk hadden ze daar geen belang bij. Ondertussen had ik er geen idee van wat er wel allemaal over mijn zoon en mij geroddeld werd.

De vrouw van het AMK, dat tegenwoordig na de zoveelste naamswisseling Veilig Thuis heet en onder andere bij de brandweer hoort, maakte nog een paar racistische en apedagogische opmerkingen. Daarna kondigde ze aan dat ze onderzoek zou doen. Ik was inmiddels witheet. Je moet mij niet lastigvallen met domme nitwits, want dat trek ik niet. Bij haar vertrek douwde ze me een folder in de hand met het adres van dat AMK van haar en ik besloot hun een klacht te schrijven.

Ik klom gelijk die avond toen de jongens sliepen, in de pen. Vertelde ze over ‘Natuurlijk Opvoeden’, een lieve en warme manier van met kinderen omgaan en vroeg verbaasd of zij daar nog nooit van gehoord hadden. In die tijd had ik er nog geen idee van hoe de meeste mensen in Nederland eigenlijk dachten over opvoeding. Ik ging meestal om met mensen uit mijn eigen land of andere mensen die enigszins net zo dachten als ik. Maar toen in 2004 kwam ik erachter dat mijn Griekse ideeën kennelijk anders waren dan die van de gemiddelde ouder in dit land,die nog de dr. Spock uit de jaren ‘60 volgde. Waar ik eveneens achter kwam: dat het levensgevaarlijk is om anders te denken dan de middenmoot.

Enfin, ze nodigden me uit op een gesprek en ik tufte met ons ouwe koektrommeltje naar Velp. Er zat een heel stel types, maar ik herinner me er slechts één: een vertrouwensarts die zeer geïnteresseerd leek, maar die ik pas vele jaren later echt zou leren kennen. Het was hoogstwaarschijnlijk een klachtgesprek met de een of andere manager ofzo, maar ik ben altijd al wars geweest van formaliteiten. Was ook niet geboeid door al die ego’s tegenover me. Ik had twee tassen vol met opvoedboeken en -tijdschriften bij me, die ik uitstalde en één voor één besprak.

Ze wisten dus gewoon echt niets over natuurlijk opvoeden!

Ik zei dat ze zich moesten schamen dat ze opvoedkundigen waren en niet eens wisten wat er allemaal speelde in de moderne maatschappij. Ze zaten letterlijk met hun mond open van verbazing en luisterden geboeid naar ieder woord dat ik zei. Ik hoorde ze gewoon denken: een moeder met zóveel kennis van opvoeding en onderwijs! Waarom is daar een melding over? En ik … ik praatte ze gewoon bij, want ik vond natuurlijk opvoeden iets prachtigs dat ze dienden te kennen. Er zaten beslist mensen tussen de ouders die hun kinderen zo groot brachten, die de filosofie de nek omdraaiden door hun kinderen alleen maar met liefde te omringen, maar niet op te voeden. Daar vertelde ik ze ook over en ik vertelde dat je je verstand er gewoon bij moest houden.

De melding werd gelijk ongedaan gemaakt, zo werd me na afloop van mijn college Natuurlijk Opvoeden verteld. Met moeite bracht één van de aanwezigen de zin uit en ze lieten me totaal verbouwereerd uit. Moet je nagaan dat ik, vergeleken met de mensen met wie ik omging, héél weinig boeken over opvoeden bezat en er héél weinig over wist. Maar bij Jeugdzorg wordt men niet gehinderd door enige kennis over kinderen en vonden ze mij een Professor met een hoofdletter P.

In die tijd had ik er geen idee van dat zo’n instantie als dat Jeugdzorg natuurlijk dossiers bijhield, die ik moest opvragen met een speciaal daarvoor bedoelde juridische brief. Toen ik dat dan ook pas vele jaren later deed, zag ik dat mijn publiek bij het klachtgesprek na afloop had opgeschreven dat ik het in theorie allemaal goed wist, maar er in de praktijk niets van bakte. Geen enkele onderbouwing, geen verwijzing naar een voorbeeld hiervan, niets. Die waren er ook niet. Ik ben gewoon een goede moeder, net als zovelen in dit land en daar is jeugdzorg niet voor.

drs. Sophia Vassiliou is genezer, adviseur Jeugdzorg en coach bij Vassiliou Empowerment.

—Deze blog is geschreven door: Sophia Vassiliou—
— Twitter: @sophyvass —
—Facebook: Sophia Vassiliou —
— Website: SophiaVassiliou.nl —

GEZOCHT: BEN JIJ ONZE NIEUW (ZORG)BLOGGER/COLUMNIST? NEEM HIER EEN KIJKJE EN REAGEER!

Volg & LIKE ons!