BLOG: De ingrediënten van geluk…

Eén van de voorbeelden die ik had om mijn kinderen op te voeden, waren mijn opa en oma van mijn adoptiemoeders kant. Mijn adoptieouders zelf waren naar tegen me. Door die adoptie kende ik als baby de Kinderbescherming al en doordat ze ook bleven plakken toen ik zelf een gezin kreeg, ben ik nu blogger voor Fortem. Maar mijn opa en oma hadden een enorme bagage aan innerlijke beschaving. Hoewel ze al vroeg in mijn leven overleden, heb ik veel herinneringen aan ze.

Het waren chique mensen. Niet sjieke, maar echt chique. Ze woonden in een prachtig herenhuis in Voorburg, een mooie voorstad van Den Haag en hadden allemaal prachtige spullen. Van zilver, goud, koper, hout en prachtig aardewerk of bewerkt glas. Toch waren ze niet alleen maar chic: het waren ook warme, hartelijke mensen met een groot hart voor hun negen kinderen en voor de wereld. Mijn opa was advocaat en procureur geweest en een imposante man. Volgens mij heeft hij nooit één zaak verloren. Hij liet me achter zijn bureau zitten en dan mocht ik met zijn pen schrijven en stempelen als een klein mini-advocaatje. Hij was het die me vertelde wat het gymnasium was en de universiteit. Hij wakkerde intellectuele belangstelling in me aan door te vertellen hoe goed en mooi dat allemaal was. En ja, ik ben ook naar het gymnasium gegaan en naar de universiteit. Dat zijn twee van de mooiste dingen in mijn leven geweest.

Oma kon goed koken en vertelde me wel eens wat ze dan zoal maakte. “Franse keuken”, vertelde ze dan trots, maar ik was te jong om het goed te registreren. Mijn moeder had de kruiden wel in huis om net zo te koken als oma, maar mijn vader hield alleen maar van aardappelen. Daardoor was ze het verleerd. Toen ik dus de afgelopen tijd probeerde me te herinneren wat oma nou eigenlijk kookte, om het ook eens uit te proberen, moest ik enorm graven in mijn geheugen. Wat vertelde oma zelf, wat zei mijn moeder, wat vertelden mijn ooms en tantes over oma’s eten … Ik noteerde alles en ik vond warempel een paar recepten terug. Ik oefende ermee en mijn kinderen vonden het heerlijk!

Sucadelappen in Franse jus, gemaakt van zonnebloemolie in plaats van boter of een pakje. Geblust met een scheutje rode wijn, met champignons, laurier en pimentkorrels. En foelie, een vergeten kruid van vroeger. De aardappelen kookte ze mee in de jus, waardoor het verdacht veel leek op het Griekse kokkinistó. Pompoensoep met crème fraiche, spaghetti met tomatensaus zoals ik die zelf altijd al maakte, toetjes, allemaal soorten soep: ik heb nog een wereld te ontdekken.

Misschien vind je me een ouwe taart! Dat mag hoor, maar ik vind dat dit soort dingen heel belangrijk zijn in de opvoeding van kinderen. Het zijn ingrediënten van een gelukkig leven! Intellectuele stimulans voor kinderen door te laten zien hoe leuk jij leren vindt. Lekker eten maken, ook al is het misschien eenvoudig omdat je moet werken. Je kinderen leren hoe je datgene doet waarvan je houdt en waarom je er plezier in hebt. Of het nou tuinieren is, je huis decoreren of wat voor bezigheid ook. Ze meenemen naar interessante plekken, zoals amusementsparken, maar ook musea of andere leuke uitjes naar het strand bijvoorbeeld. Ze lekker tenten laten bouwen in de tuin of op het balkon, aardig zijn voor hun vriendjes en vriendinnetjes en veel pannekoeken en cakes bakken. De ingrediënten van geluk.

Dit zijn de ingrediënten die ik mis bij Jeugdzorg. Wanneer die bij je komen om te zien of er geweld is of ander ongeluk in je gezin, kijken ze alleen maar of je kroost eten en drinken krijgt en een kamertje heeft. O ja en of het huis er wel uitziet alsof er géén kinderen waren! Er zijn toch belangrijker dingen dan iemand afkraken omdat die een nestje katjes heeft, die per ongeluk net achter de bank hebben gepoept. Of omdat de w.c. er niet uitziet, nu het huis ‘s middags na schooltijd vol is met kinderen. Dan ben je juist een goeie ouder! Maar bij Jeugdzorg ben je dan al gauw je kroost kwijt. Deze mensen kennen geen geluk.

Jeugdzorg moet vaak kiezen waar kinderen hun hoofdverblijf moeten hebben: bij vader of bij moeder. Ik ken een heleboel goeie ouders die hun kinderen niet eens te zien krijgen. Hun draak van een ex, die ze niet goed verzorgt en niet opvoedt, wordt pal gesteund voor Jeugdzorg en als er een rechtszaak komt, heeft de leuke ouder geen schijn van kans. Die wordt gewoon pikzwart gemaakt en tegen zoiets kan niemand op. Ik ken ook heel veel ouders met een agressieve ex, die toch de kinderen moet blijven zien, terwijl ze ze aantoonbaar mishandeld hebben en de kinderen doodsbang voor ze zijn.

Lieve mensen van Jeugdzorg: eten, drinken en een bed is pertinent níet voldoende voor een kind. Een ouder moet zijn of haar kinderen liefde voor het leven bijbrengen, steunen met school, hobby’s en activiteiten en echt van ze houden. Kinderen zijn engelen, luidt een oud gezegde. Je moet ze leuk vinden en er plezier in hebben om ouder te zijn!

Zie je ouders die het moeilijk hebben, zorg dan dat die hulp aan huis krijgen. Iedereen wil graag zijn of haar kinderen een onbezorgde jeugd geven, want allemaal weten we hoe belangrijk dat is. Omdat we die jeugd zelf wel of juist niet hadden. Een kind wordt geen waardevol lid van de gemeenschap, als het heeft geleerd dat er nooit iets mag of kan en als hij of zij niet gewaardeerd is. Hoe meer warmte, gezelligheid en kansen in je jeugd, des te meer een kind later te geven heeft in de maatschappij! Wordt vervolgd!

—Deze blog is geschreven door: Sophia Vassiliou—
— Twitter: @sophyvass
—Facebook: Sophia Vassiliou
— Website: SophiaVassiliou.nl —

GEZOCHT: BEN JIJ ONZE NIEUW (ZORG)BLOGGER/COLUMNIST? NEEM HIER EEN KIJKJE EN REAGEER!

 

Dit artikel is al zo vaak bekeken...122keer

Volg & LIKE ons!